ആദ്യ ഖണ്ഡിക രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ മത്സര തന്ത്രത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. "രാഷ്ട്രങ്ങൾ എന്തിനാണ് കോപിക്കുന്നത്?" എന്ന വാചാടോപപരമായ (rhetorical question) ചോദ്യത്തോടെയാണ് ഇത് ആരംഭിക്കുന്നത്. ഭോഷത്വകരമായ ഒരു കാര്യമാണ് എന്നിരുന്നിട്ടും എന്തിനിവർ ഇതു ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ചോദ്യം. അതല്ലെങ്കിൽ, അവരുടെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ കാരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണമല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ കോപത്തേയും വ്യർത്ഥമായ ചിന്തകളുടെയും ഭോഷത്വത്തിൽ അതിശയിക്കുകയാണ്. അവരിങ്ങനെ കോപിക്കേണ്ട വല്ല ആവശ്യവുമുണ്ടോ? അവർ ഒരു കലാപം ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നതിനായി ഒന്നിച്ചു കൂടിയിരിക്കുന്നു. ഒരു വശത്ത് യിസ്രായേൽ രാജാവിന്റെ കിരീടധാരണം മറുവശത്ത് അതിനെതിരെ മത്സരം. ഈ വിമതരെ "രാഷ്ട്രങ്ങൾ" എന്നും "ജനതകൾ" എന്നും വിളിക്കുന്നു, ഈ പദങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഇസ്രായേലിനു ചുറ്റുമുള്ള ഗോത്രങ്ങളെ പരാമർശിക്കുന്നു, ഉദാഹരണത്തിന് അരാമ്യർ, അമ്മോന്യർ, മോവാബ്യർ, എദോമ്യർ, ഫൊനീഷ്യക്കാർ, ഫെലിസ്ത്യർ - എല്ലാവരും ഇസ്രായേലിന്റെ നിത്യ ശത്രുക്കളായിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ഈ രാജ്യങ്ങൾ ഇസ്രായേലുമായി നിരന്തരം യുദ്ധം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു, അതിനാൽ ഇസ്രായേലിലെ രാജാക്കന്മാർ അവരെ പതിവായി അവരുടെ പ്രദേശത്തേക്ക് തിരികെ ഓടിക്കേണ്ടിവന്നു. ശത്രുക്കളുടെ ആസൂത്രണം കേവലം "വ്യർത്ഥ കാര്യം" മാത്രം. അവരുടെ "തന്ത്രം" ഫലിക്കയില്ല എന്നാണ് ദൈവം അവരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.

ഈ വരി അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 4:25—26-ൽ അപ്പൊസ്തലനായ പത്രോസ് കൂടുതൽ വിശാലമായ അർത്ഥത്തോടെ ഉപയോഗിച്ചു. 25 “ജാതികൾ കലഹിക്കുന്നതും വംശങ്ങൾ വ്യർത്ഥമായതു നിരൂപിക്കുന്നതും എന്തു? 26 ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ അണിനിരക്കുകയും അധിപതികൾ കർത്താവിന്നു വിരോധമായും അവന്റെ അഭിഷിക്തന്നു വിരോധമായും ഒന്നിച്ചുകൂടുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു” എന്നു നിന്റെ ദാസനായ ദാവീദ് മുഖാന്തരം പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ അരുളിച്ചെയ്തവനേ," (അപ്പൊ. പ്രവൃ 4:25-26). യേശുവിന്റെ തിരസ്കരണത്തിനും ക്രൂശീകരണത്തിനും ശേഷം, യേശുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ എതിർത്ത യഹൂദന്മാരെ ദൈവത്തിനും അവന്റെ മിശിഹായ്ക്കും എതിരെ കോപിക്കുന്ന ജനതകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പത്രോസ് ഉൾപ്പെടുത്തി.

പ്രായോഗികത: ദൈവത്തിനെതിരായ മത്സരം വ്യർത്ഥമാണ്. അതു തികച്ചും ഭോഷത്വകരമായ പ്രവൃത്തിയാണ്. എന്നാൽ ആളുകൾ ഇന്നും അതു തന്നെ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ദൈവജനത്തെ ഉപദ്രവിച്ചും പീഡീപ്പിച്ചുംകൊണ്ട് ദൈവത്തിനെതിരെ അവർ മത്സരിക്കുന്നു. അതു തികച്ചും ബുദ്ധിശൂന്യതയാണെന്നവർ ഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. മറ്റുചിലർ ദൈവത്തെ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റി നിർത്തി തങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങളെ പണിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ അസ്തിത്വത്തെ അംഗീകരിക്കുകയൊ, ദൈവത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തെ അവഗണിക്കുകയൊ ചെയ്യുന്നു. ഇതെത്രയൊ ഭോഷത്വകരമായ സംഗതിയാണ്.

ഇന്ന് വടക്കെ ഇന്ത്യയിൽ ക്രിസ്തീയ പീഡനം വളരെ വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. അവർ ക്രിസ്ത്യാനികളെ ഏതെല്ലാം നിലകളിൽ പീഡിപ്പിക്കുവാൻ കഴിയുമൊ ആ നിലകളിലെല്ലാം അതിനു ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഏതു കാരണം ചൊല്ലിയും ക്രിസ്ത്യാനികളെ പീഡിപ്പിക്കുവാൻ കഴിയുമൊ എന്നതാണ് ഭരണാധികാരികളുടെ ചിന്ത. അതിനു തന്ത്രപരമായി നിയമങ്ങളുണ്ടാക്കുകയും എല്ലാ അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളേയും സ്വാധീനിച്ച് ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കെതിരെ പീഡനം അഴിച്ചു വിടുകയും ചെയ്യുന്നു. വിശ്വാസികൾക്കെതിരെ അന്യായമായ കേസുകൾ എടുക്കുകയും, ജയിലിൽ പിടിച്ചിടുകയും അവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവരെ സംരക്ഷിക്കയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ദൈവം പറയുന്നു: അവരുടെ ശ്രമം പരാജയപ്പെടും. ദൈവത്തിനെതിരെയാണ് അവർ മത്സരിക്കുന്നത്. അൽപ്പകാലത്തേക്ക് അവർക്കതിനു കഴിഞ്ഞുവെന്നു വന്നേക്കാം. എന്നാൽ ആത്യന്തികമായി അവർക്ക് വിജയിക്കാനാവുകയില്ല.

രണ്ടും മൂന്നും വാക്യങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ ദൈവത്തിനെതിരെയുള്ള മത്സരത്തെ കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഈ ഗൂഢാലോചനയുടെ നേതാക്കൾ "ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരും" ഈ ജനങ്ങളുടെ "ഭരണാധികാരികളും" ആണെന്ന് വാക്യം 2 വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്നാൽ അവർ ഒരുകാര്യം ഓർക്കണം, "ഭൂമിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന" അധികാരം മാത്രമെ അവർക്കുള്ളുവെന്ന്; അവർക്കും എത്രയൊ മീതെയാണ് "സ്വർഗ്ഗത്തിൽ" ഇരിക്കുന്നവനായ യാഹ്വെ.

"യഹോവയ്ക്കും അവന്റെ അഭിഷിക്തനും എതിരായി" ഇവർ നടത്തുന്ന അദ്ധ്വാനം ഫലമണിയുകയില്ല. കാരണം അവരെക്കാൾ ശക്തിയിൽ വലിയവനും ഭൂമിയെ മുഴുവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു നിയന്ത്രിക്കുന്നവനുമായ യാഹ്വേയുമായിട്ടാണ് അവരുടെ ഇടപാട്. ഇസ്രായേലിലെ ഒരു രാജാവിനെതിരെയാണ് അവർ പോരാടുന്നതെന്ന് അവർ കരുതിയിരിക്കാം, അതല്ലെങ്കിൽ വളരെ ബലഹീനനായ ഒരു ക്രിസ്തുവിശ്വാസിയെയാണ് അവർ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് എന്ന് ചിന്തിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, അവരുടെ ഗൂഢാലോചന യഥാർത്ഥത്തിൽ യഹോവയ്ക്കും അവന്റെ അഭിഷിക്തനും എതിരെയാണ്. "അഭിഷിക്തൻ" എന്നത് ഒരു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട രാജാവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഹെബ്രായപദത്തിന്റെ ആംഗലേയ ശൈലിയായ (Anglicized) "മശിഹാ" "വലിയവനും അവസാനത്തേതുമായ" രാജാവിനെ കുറിക്കുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ജനതകൾ അഭിഷിക്ത രാജാവിന്റെ അധികാരം വലിച്ചെറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതി അട്ടിമറിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്. “നാം അവരുടെ കെട്ടുകളെ പൊട്ടിച്ചു അവരുടെ കയറുകളെ എറിഞ്ഞുകളക” എന്ന മൂന്നാം വാക്യം, ജറുസലേമിലെ രാജാവിന്റെ ആധിപത്യത്തെ അടിമത്തമായും ചങ്ങലയായും ശത്രുരാജ്യങ്ങൾ കാണുന്നു. ഇസ്രായേല്യ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കുക എന്നത് അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ബന്ധനങ്ങളിലും കയറുകളിലും ആയിരിക്കുന്നതിന് തുല്യമായിരുന്നു; അങ്ങനെ അവർ സ്വതന്ത്രരാകാനുള്ള തന്ത്രം ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഈ വെല്ലുവിളികൾക്കു നടുവിലും ദൈവം തന്റെ രാജാവിനെ വാഴിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. അതാണ് രണ്ടാം ഖണ്ഡിക പറയുന്നത്.