വർത്തമാനകാലത്ത് അവിശ്വസനീയമായ പല വാഗ്ദാനങ്ങളും നാം കേൾക്കാറുണ്ട്. അത് രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരിൽ നിന്നാകാം. അതല്ലെങ്കിൽ ചില കമ്പനികളുടെ പരസ്യങ്ങളാകാം. പലപ്പോഴും അവർ നൽകുന്ന വാഗ്ദാനങ്ങൾ പാലിക്കാറില്ല. ഇനി അഥവാ പാലിച്ചാൽ തന്നെ അവർ വാഗ്ദാനം ചെയ്തതിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞ മൂല്യമൂള്ള എന്തെങ്കിലുമായിരിക്കും അതു വിശ്വസിക്കുന്നവർക്കു ലഭിക്കുക. എന്നാൽ അതിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥമായി വിശ്വസ്ഥനും സത്യവാനുമായ ദൈവം നൽകുന്ന ചില വാഗ്ദാനങ്ങളും അതു ശ്രദ്ധിച്ചാലൂണ്ടാകുന്ന നേട്ടങ്ങളുമാണ് നാമിന്നു ചിന്തിക്കുവാൻ പോകുന്നത്. അവയെ അവഗണിക്കുന്നത് നമുക്കു ദോഷകരവുമാണ്.

നമ്മളിൾ പലർക്കും നമ്മൾ ആരാണെന്നതിനേക്കാൾ നമ്മൾ എന്ത് നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ് ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഉള്ളത്, എന്നാൽ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റേതുപോലുള്ള സ്വഭാവഗുണങ്ങൾ നമ്മിൽ വളർത്തിയെടുക്കാൻ നാം എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും നടത്തണമെന്നാണ്. അതിനായി പത്രൊസിന്റെ രണ്ടാം ലേഖനം 1:5-7 വരെ വേദഭാഗം നമുക്കിന്നു പരിശോധിക്കാം.

നമുക്ക് സന്തോഷം പകരുന്ന, സമാധാനം നൽകുന്ന വിശുദ്ധി എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചു ഇന്നു നിങ്ങളുമായി പങ്കു വെക്കണം എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആത്മീയപക്വത അഥവാ വിശുദ്ധീകരണം എന്ന് പറയുന്നത് സുവിശേഷത്തിനു അപ്പുറമായി മുന്നോട്ടു പോകുന്നത് കൊണ്ട് സംഭവിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമല്ല സുവിശേഷത്തിൽ നാം ആഴമായി തീരുന്നതാണ്.

ഒരുകാലത്ത് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് വിശ്വാസികളായ ആളുകൾ രക്ഷിക്കപ്പെടുവാൻ വിശ്വസിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമാണ് സുവിശേഷം; രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല എന്നാണ്. അങ്ങനെ സുവിശേഷത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു രക്ഷിക്കപ്പെട്ട ശേഷം വേദശാസ്ത്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കിറങ്ങിച്ചെല്ലണം എന്നായിരുന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത്. എന്നാൽ ഞാനിപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കുന്നത് സത്യങ്ങളുടെ ഗോവണിയുടെ ആദ്യ പടിയല്ല സുവിശേഷം മറിച്ച്, സുവിശേഷമാണ് സത്യം എന്ന വീലിന്റെ അത്താണി എന്ന് പറയുന്നത്. ടിം കെല്ലർ എന്ന് ദൈവദാസൻ അതിനെ കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ് ക്രിസ്തീയതയുടെ കേവലം ABC അല്ല സുവിശേഷമെന്നു പറയുന്നത്, മറിച്ച് A to Z വരെയുള്ള കാര്യമാണ്. മറ്റൊരു രീതിയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഒരിക്കൽ ദൈവം പാപികളെ രക്ഷിച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ അവനെ സുവിശേഷത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് നടത്തണമെന്നല്ല, ആ സുവിശേഷത്തിൽ തന്നെ ആഴ്ന്നിറങ്ങണം എന്നാണു ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

ഈയൊരു സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഒരു വേദഭാഗത്തിലേക്ക് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയെ ക്ഷണിക്കുന്നു. അതിനായി ഗലാത്യാലേഖനം 5:16-23 വരെ വാക്യങ്ങൾ നമുക്കു വായിക്കാം.

"ക്രിസ്തു പാപികളായ മനുഷ്യരെ ശാപത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടെടുക്കുന്നു" എന്നതാണ് ബൈബിളിന്റെ കേന്ദ്രവിഷയം അഥവാ സുവിശേഷത്തിന്റെ കാതൽ. ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം ലംഘിക്കുന്ന ഏവനും ശാപത്തിൻ കീഴാണ്. അവർ എന്നന്നേയ്ക്കുമായി ദൈവസന്നിധിയിൽ നിന്ന് അകന്ന് നിത്യനാശത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടവരാണ്. നിർഭാഗ്യവശാൽ ആരും തന്നെ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം അനുസരിച്ചു ജീവിക്കുന്നില്ല. ആകയാൽ അവർ ശാപത്തിൻ കീഴെ വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദൈവം ആ ശാപത്തിൽ നിന്നും മനുഷ്യനെ വീണ്ടെടുക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അതിനായി അവിടുന്നു തന്റെ പുത്രനായ യേശുവിനെ ഈ ലോകത്തിലേക്കു അയച്ചു. യേശുക്രിസ്തു നമുക്കു പകരക്കാരനായി മരക്കുരിശിൽ തൂങ്ങി പാപത്തിന്റെ ഫലമായ ശാപം ഏറ്റുവാങ്ങി. ഇന്ന് യേശുക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർക്ക് ദൈവം പാപശിക്ഷയിൽ നിന്നും ശാപത്തിൽ നിന്നുമൊക്കെ വിടുതൽ നൽകുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ചു പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഒരു വേദഭാഗമാണ് ഗലാത്യലേഖനം മൂന്നാം അദ്ധ്യായം അതിന്റെ 13-14 ഉം വാക്യങ്ങൾ. അതിലേക്കു നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയെ ക്ഷണിക്കുന്നു.

നിങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ വിജയം ആഗ്രഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയാണോ? അതിനുള്ള എളുപ്പവഴി വിജയിച്ച വ്യക്തിയുമായി ചേർന്നു നിൽക്കുക, ആ വ്യക്തിയുടെ കാൽച്ചുവടു പിൻതുടരുക എന്നതാണ്. ജീവിതത്തിൽ വിജയിച്ച ഒരു വ്യക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ അതു കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു മാത്രമാണ്. തന്റെ വിജയത്തെ ഘോഷിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകമാണ് ബൈബിൾ. താൻ ശത്രുക്കളുടെമേൽ വിജയം നേടിയ വ്യക്തിയാണ്. പാപത്തിനുമേൽ വിജയിച്ച വ്യക്തിയാണ്; മരണത്തിനുമേൽ വിജയിച്ച വ്യക്തിയാണ്. ഈയൊരു വിജയമാണ് ഏതൊരു വ്യക്തിയും ആഗ്രഹിക്കേണ്ടത്. ബൈബിളിന്റെ അവസാന പുസ്തകമായ വെളിപ്പാടിൽ യേശുവിന്റെ വിജയത്തെ ഘോഷിക്കുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്: "5 വിശ്വസ്തസാക്ഷിയും മരിച്ചവരിൽ ആദ്യജാതനും ഭൂരാജാക്കന്മാർക്കു അധിപതിയും ആയ യേശുക്രിസ്തുവിങ്കൽ നിന്നും നിങ്ങൾക്കു കൃപയും സമാധാനവും ഉണ്ടാകട്ടെ." (വെളിപ്പാട് 1:5). ഈ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപയും അനുഗ്രഹവും ഉണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്കു ജീവിതത്തിൽ സമാധാനവും വിജയവും ഉറപ്പാണ്.

ഈ യേശുവിനെ നിങ്ങളുടെ രക്ഷകനായി സ്വീകരിക്കുവാൻ, ഈ നേതാവിന്റെ കാൽചുവടു പിന്തുടരുവാൻ, ഈ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തി ജീവിപ്പാൻ നിങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വേദഭാഗത്തേയ്ക്കു ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയെ ക്ഷണിക്കുന്നു. അതിനായി വെളിപ്പാടു പുസ്തകം ഒന്നാം അദ്ധ്യായം ആറാം വാക്യം വായിക്കാം:

മരണത്തിൽ നമുക്ക് വളരെ അനുകമ്പ തോന്നുക സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗവും മരണത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയോ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. നമ്മോട് വളരെ അടുപ്പമുള്ള ഒരാൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി മരിക്കുന്നതുവരെ മരണം കൊണ്ടുവരുന്ന ദുഃഖവും നഷ്ടവും നമ്മെ ശരിക്കും ബാധിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ നമുക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾ മരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ലോകം മുഴുവൻ തലകീഴായി മറിയുന്നതായി തോന്നുന്നു! നിരാശയ്ക്കും സങ്കടത്തിനും എതിരെ പോരാടാനും മരണവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനും കഴിയുന്നത് എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കുന്നത് അപ്പോഴാണ്. പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ വിനാശകരമായ ആഘാതം ഒരിക്കലും വാക്കുകൾക്ക് വിവരിക്കാനാവില്ല.

ഒരാൾ എങ്ങനെയാണ് മരണത്തെ നേരിടുന്നത്? ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളെയോ പങ്കാളിയെയോ നിങ്ങളുടെ കുട്ടിയെയോ നഷ്ടപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം? അത് കൊണ്ടുവരുന്ന എല്ലാ വേദനയും സങ്കടവും നിങ്ങൾ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം? മരണത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ ഊഴമാകുമ്പോൾ, മരണത്തിന്റെ ഭീകരമായ യാഥാർത്ഥ്യത്തോട് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം? നിങ്ങൾ മരിക്കേണ്ട സമയം വരുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ മരണക്കിടക്കയിൽ നിങ്ങളെ ഫലപ്രദമായി നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്ന എന്തെങ്കിലും യഥാർത്ഥ ആശ്വാസമുണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ ജീവിതം സാവധാനം മരണത്തിലേക്കു വഴുതി വീണുകൊണ്ടിരുക്കുകയാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് മുറുകെ പിടിക്കാൻ കഴിയുന്ന എന്തെങ്കിലും ഉറച്ച പ്രതീക്ഷയുണ്ടോ?

ഇന്ന് ദൈവവചനത്തിൽ നിന്ന് നാം കാണാൻ പോകുന്ന ഉത്തരം, “അതെ, ഉണ്ട്! എനിക്ക് ശരിക്കും ആശ്വാസവും പ്രതീക്ഷയും ഉണ്ട്. അത് യേശുക്രിസ്തുവിൽ ഞാൻ കാണുന്നു.” എന്നാൽ അങ്ങനെയൊരു പ്രതീക്ഷയൊ പ്രത്യാശയൊ ഇല്ലാത്തവർക്ക് ദൈവത്തിന്റെ വചനം നൽകുന്ന പ്രതീക്ഷയും പ്രത്യാശയും എന്താണ് എന്ന് അറിയുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് അപ്പോസ്തലനായ പൗലോസ് നൽകുന്ന മറുപടിയാണ് 1 തെസ്സലൊനീക്യർ 4:13-18. ആ വേദഭാഗത്തിലേക്കു ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയെ ക്ഷണിക്കുന്നു.

മനുഷ്യൻ ഏറ്റവും ഭയപ്പാടോടെ വീക്ഷിക്കുന്ന ഒന്നാണ് മരണമെന്നത്. മരണത്തിന്റെ ആകസ്മികത, മരണത്തിനപ്പുറത്തെ ദുരുഹത ഇതെല്ലാം മരണത്തെ ഏവരുടേയും പേടി സ്വപ്നമാക്കുന്നു. എന്നാൽ മരണത്തിനപ്പുറത്ത് എന്തു സംഭവിക്കുമെന്നു നാം അറിഞ്ഞാൽ സമാധാനത്തോടും സമചിത്തതയോടും കൂടെ അതിനെ നേരിടാൻ നമുക്കു സാധിക്കും. മാത്രവുമല്ല, മരണത്തിനപ്പുറത്ത് നമുക്കായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന നിത്യഭവനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ കാഴ്ചപ്പാട് നമുക്കുണ്ടെങ്കിൽ അതിനായി വാഞ്ചിക്കുവാൻ നമ്മേ ഇടയാക്കും. ആകയാൽ മരണത്തിനപ്പുറത്തേയ്ക്ക് ഒരു എത്തിനോട്ടം നടത്താം.

അതിനായി 2 കൊരിന്ത്യർ അഞ്ചാം അദ്ധ്യായം 1-5 വരെ വാക്യങ്ങൾ വായിക്കുവാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

മരിച്ചവർ ഉയിർക്കുമൊ? ഉയിർത്താൽ അവർ എങ്ങനെയുള്ള ശരീരത്തോടുകൂടെ ആയിരിക്കും? അക്രമാസക്തമായി മരിക്കുന്നവരുടെ കാര്യമെന്തായിരിക്കും? അതായത്, വാഹനാപകടത്തിൽപെട്ട് ചതഞ്ഞരയുകയൊ, മനുഷ്യൻ തന്നെ വെട്ടി നുറുക്കി കഷണങ്ങളാക്കുകയൊ, തീയിൽ കത്തിക്കരിയുകയൊ, മനുഷ്യർ തന്നെ തീയിലിട്ട് കൊന്നു കളയുകയോ ചെയ്തവർ ഏതു ശരീരത്തോടുകൂടെ ആയിരിക്കും ഉയിർത്തെഴുനേൽക്കുക? കടലിൽ വീണു മരിക്കുകയും സ്രാവ് അവരുടെ ശരീരം ഭക്ഷിച്ചുകളയുകയും ചെയ്തവരുടെ അവസ്ഥ എന്താകും? ശിശുക്കളായിരിക്കുമ്പോൾ അഥവാ കുട്ടികളായിരിക്കുമ്പോൾ മരിക്കുന്നവർ എങ്ങനെയുള്ള ശരീരത്തോടെയായിരിക്കും ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കുക? ഇതൊക്കേയും ഏതൊരു മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിലും ഉണ്ടകുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണ്. അതിനു ബൈബിൾ നൽകുന്ന ഉത്തരം എന്താണ് എന്ന് അറിയുവാൻ നിങ്ങളുടെ വായന തുടരുക.

അപ്പോസ്തലനായ പൗലോസ് ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടിയാണ് ഒന്നു കൊരിന്ത്യർ 15-ാം അദ്ധ്യായം 35-49 വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ നൽകുന്നത്. അതിലേക്കു ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയെ ക്ഷണിക്കുന്നു.

മരണശേഷം ഒരു ജീവിതമുണ്ടോ എന്നത് ഇന്നൊ ഇന്നലെയൊ ഉണ്ടായ ആശയമല്ല. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപേയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചിന്തയാണിത്. ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും ആദ്യം എഴുതപ്പെട്ടു എന്ന് കരുതുന്ന ഇയ്യൊബിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ചോദ്യമുണ്ട് : "14 മനുഷ്യൻ മരിച്ചാൽ വീണ്ടും ജീവിക്കുമോ?” (ഇയ്യൊബ് 14:14). മതങ്ങളെല്ലാം തന്നെ കെട്ടിപ്പൊക്കിയിരിക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റെ അമർത്ത്യത എന്ന മൂലക്കല്ലിലാണ്. ബൈബിൾ ഇത് യേശുക്രിസ്തുവുന്റെ പുനരുത്ഥാനം എന്ന ഒരു ചരിത്ര യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്മേൽ സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെ യാതൊരു സംശയത്തിനും ഇടയില്ലാത്തവിധം ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

അതിലേക്കു വിരൽ ചൂണ്ടുന്ന ഒരു വേദഭാഗത്തിലേക്ക് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയെ ക്ഷണിക്കുന്നു. അതിനായി 1 കൊരിന്ത്യര്‍ 15:12-19 നമുക്കിപ്പോൾ വായിക്കാം

പാഴും ശൂന്ന്യവുമായ അവസ്ഥയിൽ, ഇരുളിനുമേൽ അന്ധകാരം വ്യാപിച്ചിരുന്ന അവസ്ഥയിൽ, ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് പരിവർത്തിച്ചതുപോലെ ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മിൽ പ്രവർത്തിച്ചു. നമ്മിലെ അന്ധകാരത്തെ നമ്മിൽ നിന്നു നീക്കി. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനു അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും നൽകിയ ദൈവത്തിന്റെ കൃപയെ നാം എങ്ങനെ സ്തുതിക്കാതിരിക്കും!!!

ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി ആരാണെന്ന് അഥവാ ഒരു വിശ്വാസി ആരാണെന്ന് വാസ്തവത്തിൽ നാം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടോ? അതല്ലെങ്കിൽ ഒരു വിശ്വാസിയുടെ വിശിഷ്ട പദവിയെക്കുറിച്ച് നാം ബോധവാന്മാരാണോ? അതു നാം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴാണ് ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നതും ദൈവത്തെ പിൻപറ്റുന്നതും എത്ര ആനന്ദകരമാണ് എന്ന് നാം അറിയുന്നത്. അതിനു സഹായകരമായ ഒരു വേദഭാഗം നമുക്കു വായിക്കം.

യേശുക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിച്ച ഏതൊരു വ്യക്തിയും സ്ത്രീ പുരുഷ ഭേദമന്യേ ദൈവത്തിന്റെ മക്കളാണ്. ആ ഒരു ഉറപ്പു നിങ്ങൾക്കുണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കിൽ അതു പ്രാപിപ്പാൻ ഈ വേദഭാഗം ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വായിക്കുക.

ഏദൻ തോട്ടത്തിലെ ആദവും ഗത്സമന തോട്ടത്തിലെ ആദവും, അതല്ലെങ്കിൽ വീഴ്ചയുടേയും മരണത്തിന്റേയും ആദവും സ്വർഗ്ഗത്തിന്റേയും ക്രൂശിന്റേയും ആദവും തമ്മിലുള്ള ഒരു താരതമ്യവും അതുമൂലം മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിനുണ്ടായ നേട്ടങ്ങളും വിശദീകരിക്കുന്ന ഒരു വേദഭാഗത്തിലേക്കു നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയെ ഞാൻ ക്ഷണിക്കുന്നു. അതിനായി റൊമർ 5:12-21 വരെ വാക്യങ്ങളിലേക്കു നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയെ തിരിക്കാം.

ജ്ഞാനത്തോടെ ക്രിസ്തീയജീവിതം നയിക്കുക എന്നത് എതൊരു വിശ്വാസിയുടേയും വലിയ ആഗ്രഹമാണ്. It is the great desire of any believer to lead the Christian life wisely. എന്നാൽ അത് എങ്ങനെയെന്ന് പലർക്കും അറിവില്ല. അതിന്റെ ഫലമായി എല്ലാ കാര്യങ്ങളോടും ഒരു നെഗറ്റീവായ സമീപനം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് സന്തോഷരഹിതമായ ക്രിസ്തീയ ജീവിതം നയിക്കുന്നു. അതല്ലെങ്കിൽ നാമധേയ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ജീവിക്കുന്നതുപോലെ, ദൈവിക കാര്യങ്ങളോട് ഒരു അയഞ്ഞ സമീപനം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നു. ഇതു മറ്റുള്ളവർക്ക് ക്രിസ്ത്യാനിറ്റിയെ കുറിച്ചും നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ കുറിച്ചും ഒരു തെറ്റായ ഇമ്പ്രഷൻ നൽകുന്നു. പാപത്തോട് വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത സമീപനമായി രിക്കണം കൃപയാൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു വിശ്വാസിക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടത്. അനൈക്യതയും സ്നേഹമില്ലായ്മയും ക്രിസ്തിയ ജീവിതത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയല്ല. നാം വെളിച്ചത്തിന്റെ മക്കളാണെങ്കിൽ വെളിച്ചത്തിലുള്ളവരെ പോലെ ജീവിക്കുവാനുള്ള കടപ്പാട് നമുക്കുണ്ട്. ആകയാൽ ജ്ഞാനികളായി, ദൈവഹിതമറിഞ്ഞ്, ഈ ദുഷ്ടലോകത്ത് സമയത്തെ തക്കത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, ദൈവാത്മാനിറവിൽ ജീവിക്കേണ്ടതാണ് ക്രിസ്തീയ ജീവിതം.

ക്രിസ്തീയ ജീവിതം എങ്ങനെ ആയിരിക്കണം എന്ന് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഒരു വേദഭാഗത്തിലേക്കു നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയെ ഞാൻ ക്ഷണിക്കുന്നു. അതിനായി എഫേസ്യാലേഖനം അതിന്റെ അഞ്ചാം അദ്ധ്യായം 15-20 വരെ വാക്യങ്ങൾ നമുക്കു നോക്കാം.